پتريدوفيت‌ها از لحاظ فسيلي تاريخچه طولاني دارند. اولين نشانه‌هاي آن‌ها در دوران سيلورين که از دوران‌هاي آخرپالئوزوئيک است شناسايي شدند. (حدود ۴۰۰ ميليون سال پيش) آن‌ها در دوونين، در دوره‌هاي مي‌سي‌سي‌پين و پنسيلوانين از اواخر پالئوزوئيک به ‌وجود آمدند. اواخر پالئوزوئيک را مي‌توان به راحتي دوره پتريدوفيت‌ها ناميد. سرخس‌هاي درختي، دم‌اسب‌هاي غول پيکر، پنجه‌گرگ‌هاي درخت مانند در زمين‌هاي باتلاقي آن دوره بوده و به صورت غالب وجود داشتند. پنجه‌گرگيان امروزي (Phylloglossum, Selaginella, Isoetes, Licopodium)   Sphenopsids(دم‌اسبيان) بازماندگان گروه پنجه‌گرگيان (Sphenopsid, Lycopsid) و اسفنوپيسيد بسيار غول پيكر بودندكه امروزه منقرض شده‌اند (Lipidodendron, Sigillaria) و calamites‌ غول پيکر بودند. فقط تعدادي از سرخس‌هاي امروزي توانسته‌اند شکل و پیکر وگوناگوني اجدادي خود را حفظ کنند. Psilotum و Tmesipteris که از Psilopsids‌ نيز چهره ابتدايي خود را نسبت به گياهان زمين اوليه حفظ کرده‌اند.

Surang (1966) جزئياتي درباره فسيل پتريدوفيت‌ها و گسترش آن‌ها در هندوستان ارائه داد. او يک فسيل از پسيلوفيتا (Psilophyta) ، هفت فسيل Lycopodiophyta و ۱۱ فسيل Arthrophyta و ۶۶ فسيل Pterophyta را شرح داد. او مشاهده کرد که پتريدوفيت‌ها از دوره پالئوزوئيک و مزوزوئيک در هندوستان شباهت زيادي به منطقه نيمکره شمالي دارد. و تعداد زيادي از فسيل سرخس‌ها در تپه‌هاي راج‌محل در بيهار مشاهده شد. Bose و Sah (1967) و Sharma (1971 ) اين تپه‌ها را جستجو کرده و بيشتر از ۱۸ گونه سرخس و Selaginella از برخي نواحي کشف کردند. Suthar و Sharma (1986) يک فسيل کامل از Solenosteloptris jorassica از Schizaeaceae را از فلور ژوراسيک تپه‌هاي راج‌محل پيدا کردند. آن‌ها جزئيات آناتوميکي اندام‌هاي متفاوت را شرح دادند. Sharma و Suthar و Bohra (1986) مطالعاتي بر روي فسيل پتريدوفيت‌ها انجام دادند ((B.R. Vashishta, 2003.